Sala z pracami Stanisława Wyspiańskiego w Galerii Malarstwa Polskiego

Obecna ekspozycja Galerii Malarstwa Polskiego, otwarta w 1992 roku po generalnym remoncie, została zrealizowana na podstawie koncepcji merytorycznej dr Agnieszki Morawińskiej, kuratora Galerii Sztuki Polskiej w latach 1980-1992. W dziewięciu salach i dziesięciu gabinetach znalazło się 400 obrazów. Autorem koncepcji plastycznej ekspozycji był Krzysztof Burnatowicz. Galeria zajmuje swą historyczną przestrzeń ekspozycyjną przynależną jej od momentu otwarcia nowego gmachu Muzeum w 1938 roku.

W gabinecie siódmym znajduje się sala poświęcona twórczości Stanisława Wyspiańskiego. Wśród dwudziestu prezentowanych prac artysty wyróżniają się znakomite pastele, m.in. dwa autoportrety malarza z 1894 i 1902 roku czy pastel z serii Macierzyństwo, ukazujący żonę artysty Teofilę Pytko karmiącą synka Stasia. Główka Helenki, Portret Józefy Krzyształowiczowej, Portret Konrada Rakowskiego to przykłady znakomitych portretów znajdujące się w stałej ekspozycji. Najsłynniejszymi dziełami są pastele: Chochoły z lat 1898-1899, ukazujący sen natury, metaforę uśpionego w niewoli narodu, Caritas (Madonna z Dzieciątkiem) z 1904, fragment projektu witraża do katedry we Lwowie oraz Widoki z okna pracowni artysty na Kopiec Kościuszki powstałe w ostatnich latach życia artysty.

Ekspozycję z pracami Stanisława Wyspiańskiego uzupełnia rzeźba z brązu Sławomira Celińskiego (1852-1918) Świst i Poświst z około 1910 roku.